Μοδέρναι Μεταγραφαί Αρχαίων Τραγωδιών, Τόμος Α': Βλάκχες, Ιφιγένεια η εν EuroRhapsode, Ξυπόλυτος, Ηλέκτρα ατ δε βίλατζ

Πρώτος τόμος της σειράς «Μοδέρναι Μεταγραφαί Αρχαίων Τραγωδιών», που εξετάζει πόσο μπορεί να μεταμορφωθεί το εξωτερικό περίβλημα μιας αρχαίας τραγωδίας χωρίς να χαθεί ο δραματουργικός της μηχανισμός. Τέσσερις ευριπίδειες τραγωδίες μεταφέρονται στο σήμερα, διατηρώντας τη σύγκρουση ασύμβατων δικαίων, την τραγική ειρωνεία και την αλυσίδα πράξεων που οδηγεί στην καταστροφή.

«Βλάκχες»: Οι «Βάκχες» συναντούν τη σύγχρονη πνευματικότητα και την κουλτούρα του wellness. Ο Πενθέας διοικεί μια τεχνοκρατική Θήβα, ενώ ο Διόνυσος ηγείται διεθνούς πνευματικού κινήματος. Η σύγκρουση λογικής, πίστης και έκστασης παραμένει.

«Ιφιγένεια η εν Eurovision»: Η «Ιφιγένεια η εν Αυλίδι» μεταφέρεται σε ευρωπαϊκό διαγωνισμό τραγουδιού. Ο χρησμός απαιτεί η Ιφιγένεια να εκπροσωπήσει την Ελλάδα και η θυσία μετατρέπεται σε θέαμα εθνικής εκπροσώπησης.

«Ξυπόλυτος»: Ο «Ιππόλυτος» αναμετριέται με τη «γείωση», τη σωματική καθαρότητα και την αυτοπειθαρχία. Η πεποίθηση ότι η επιθυμία μπορεί να νικηθεί ολοκληρωτικά γίνεται η αρχή της πτώσης.

«Ηλέκτρα at the Village»: Η «Ηλέκτρα» εκτυλίσσεται σε ελληνικό χωριό, όπου η οικογένεια των Ατρειδών γίνεται αντικείμενο δημόσιου σχολιασμού. Ο Ορέστης επιστρέφει για εκδίκηση, αλλά η δικαιοσύνη αποκαλύπτεται ως ακόμη ένας κρίκος στην αλυσίδα του αίματος.

Και τα τέσσερα έργα διατηρούν πρόλογο, πάροδο, επεισόδια, στάσιμα και έξοδο. Η σάτιρα δεν αντικαθιστά την τραγωδία· δοκιμάζει την αντοχή της. Κάθε μεταγραφή συνοδεύεται από εκτενή φιλολογικά, δραματουργικά και ερμηνευτικά προλεγόμενα.

First volume of “Modern Transcriptions of Ancient Tragedy,” a series testing how radically an ancient tragedy can be transformed without destroying its dramatic machinery. Four plays relocate Euripidean conflicts into modern settings while preserving tragic irony, incompatible claims to justice, and the chain of actions leading to catastrophe.

“Vlakhes”: The Bacchae enters the world of wellness and commercial spirituality. Pentheus governs a technocratic Thebes; Dionysus leads an international spiritual movement. Reason, faith, and ecstasy still collide.

“Iphigenia at Eurovision”: Iphigenia at Aulis becomes a European song contest. An oracle demands that Iphigenia represent Greece, turning sacrifice into a spectacle of national ambition.

“The Barefoot One”: Hippolytus confronts modern “grounding,” bodily purity, and self-discipline. His certainty that desire can be conquered leads toward destruction.

“Electra at the Village”: Electra unfolds in a Greek village where everyone knows the house of Atreus. Orestes returns for revenge, only to reveal how justice can perpetuate a cycle of bloodshed.

All four plays preserve the ancient tragic structure: prologue, parodos, episodes, stasima, and exodos. Satire does not replace tragedy; it tests its endurance. Each work includes extensive philological, dramaturgical, and interpretive introductory essays.